Rafbílar eru verulega dýrari í innkaupum (gjaldeyri) en sambærilegir bensín- og díselbílar. Bensín- og díselbílar þurfa hinsvegar innflutt eldsneyti allan líftímann. Þótt ótrúlegt megi virðast þá er innkaupsverð bensínbíls plús allt það bensín sem þarf að kaupa inn á líftíma bílsins, mun lægra en innkaupsverð rafmagnsbíls. Munurinn er verulegur en fer vonandi lækkandi eftir því sem rafbílatæknin verður ódýrari.

Um leið og rafbílar verða þjóðhagslega hagkvæmari en bensínbílar er sjálfsagt að stjórnvöld stilli aðflutningsgjöld þannig að rafbílar verði fremur fyrir valinu hjá neytendum. Í dag er hins vegar erfitt að réttlæta neyslustýringu í átt að rafbílum. Lífskjör þjóðarinnar versna í hvert sinn sem rafbíll verður fyrir valinu. Rafbíll kostar þjóðina meira gjaldeyrisútstreymi en sambærilegur bensínbíll á líftímanum.

Það sem við gætum hins vegar gert núna og ættum líklega að gera meira af, væri að flytja inn bensínbíla sem geta einnig gengið fyrir metanóli, etanóli og alls kyns blöndum af þessu. Flestir bílaframleiðendur bjóða upp á slíka bensínbíla með sáralitlum viðbótarkostnaði. Hér á landi er þegar hafin framleiðsla á metanóli til íblöndunar í bensín og útlit er fyrir mjög vaxandi framleiðslu. Metanól er framleitt úr koltvísýringi og rafmagni, og það er nóg af þeim hráefnum hérlendis.

Það eru 200 þúsund einkabílar í landinu og það gæti tekið allt að 30 ár að skipta þeim flota út fyrir rafbíla. Þá er miðað við að 30% af nýjum innfluttum bílum séu rafbílar.

Á þessum 30 árum munum við samt flytja inn eldsneyti fyrir 150 milljarða þar sem aðeins helmingur bílaflotans verður rafknúinn að meðaltali á tímabilinu. Það væri því til mikils að vinna fyrir þjóðina ef hægt væri að flýta útskiptingunni með einhverjum hætti.

Til að byrja með mætti hækka aðflutningsgjöld á bíla sem ekki eru rafknúnir en lágmarka hinsvegar aðflutningsgjöld á rafbíla. Rafbílar yrðu þá ódýrari en sambærilegir bílar, bæði í innkaupum og rekstri.

Setja mætti í lög að opinberar stofnanir keyptu aðeins rafbíla. Nýjir leigubílar skuli vera rafknúnir.

Selja þyrfti um 100 þúsund notaða bíla úr landi til að búa til rými fyrir rafbíla og afla gjaldeyris. Liðka þarf fyrir þeim útflutningi eins og kostur er t.d. með endurgreiðslu á innflutningsgjöldum.

Hugsanlega mætti ná magnsamningum við einhverja bílaframleiðendur, lækka innkaupsverð og fá aðstoð við að losna við notaða bíla úr landi.

Fáar þjóðir hafa jafn mikinn ávinning af rafbílavæðingu og Ísland. Við eigum nóg af hreinni og ódýrri raforku og dreifikerfið ræður auðveldlega við að hlaða allan rafbílaflotann á nóttinni.

Allir helstu bílaframleiðendur heims undirbúa nú markaðssetningu á rafbílum. Öld rafbílsins er loksins runnin upp þótt hún hefði mátt gera það 100 árum fyrr.

Það er gríðarlega hagkvæm fjárfesting að flýta rafbílavæðingunni eins og hægt er, svo ekki sé minnst á þá lífsgæðaaukningu sem hlýst af minni mengun.

Setjum okkur það markmið að 90% bílaflotans verði rafknúinn innan 10 ára.

Ef þetta markmið næst getur þjóðin reiknað sér sparnað upp á 100 milljarða í eldneytiskaupum á næstu 30 árum.